Nacht. Alles slaapt en is stil. Misschien dat de wind door de bossen jaagt, of de regen op de daken slaat, maar niemand die het hoort. Het bewegen van de borstkas doet leven vermoeden, maar ook niemand die dit ziet. Laat staan de beelden die zich op de cortex projecteren: illusies en dromen. Groots in ambitie, maar onschuldig omdat ze vergeten zullen worden.

Ochtend. Nog voor de wekker gaat een voorzichtig ontwaken. Vroeg schouwspel van kleuren aan de hemel: een belofte van een zomerse dag. Maar de wereld gaat nog gehuld in een sluier van mist. Duidelijk is het, dat ze wat te verbergen heeft. Je trekt je schoenen aan om de nieuwe dag te vieren. Een eerste begroeting van een jonge vrouw die je bewonderend toelacht: “dat ziet er soepel uit! Mooi! Sterk!” Dat ze een vermomming is van de duivel realiseer je je later pas, veel te laat. Maar voor nu: talent wordt belofte, een drang om te worden. Al snel vallen records aan diggelen. De wereld ademt plezier, iedere overwinning wordt gevierd. Niet om te gedenken wat is bereikt, maar om te vieren dat nog meer je te wachten staat.

Het middaguur. Als je je op straat begeeft, klampen mensen zich aan je vast, zo beroemd ben je om je daden. Medailles hangen aan de muur en je lacht de wereld toe vanaf de billboards langs de kant van weg. Nog nooit heb je zoveel vrienden gekend: iedereen wil een slokje uit de graal van succes. De zucht naar meer. Een enkeling keert zich van je af en spuwt op de grond van jaloezie. Gewend zijn we eraan tot de besten te worden gerekend, terwijl de dag pas halverwege is. Zoals de zon haar weg aan de hemel zoekt dat ben jij: steeds hoger. Met het verschil dat de zon weet dat ze ook weer af zal dalen, en morgen opnieuw haar baan zal kiezen. Oneindige cycli, die zich in de zomer steeds hoger wagen, in de winter bescheidener maar het jaar erop opnieuw steeds hoger komen. Maar jij, als je in de ochtend zo hoog geklommen bent, dan is het toch zonde weer af te dalen! Je neemt je voor om, in tegenstelling tot de zon, nog hoger te klimmen, je plek te kiezen in het zenith en de zon overbodig te maken door altijd je licht over de wereld te verspreiden. De mensheid zal je dankbaar zijn, omdat de nacht tot het verleden behoort. Altijd zullen er mensen omhoog kijken en je bewonderen.

Namiddag. Je krijgt een eerste kleine tegenslag is te verwerken. Het succes van de ander is vast tijdelijk, een eendagsvlieg. Straks zul je weer bovenaan staan, de plek innemend waar je hoort. Een volgend verlies vraagt om verandering. Er hapert iets, het is zaak de boel weer op de rails te krijgen. Even later dienen zich volgende tegenslagen: blessures en, erger nog, de buurman die je voorbij rent. Welk onrecht wordt je aangedaan? De ouderdom dwingt je op je knieën, maar toegeven zul je niet. Strijdvaardig als op vroegere uren duw je je tegenstanders aan de kant. Je zult ze laten zien dat er niet me je te spotten valt!

Avond. Een enkeling die je nog herkent. Was jij niet de man die toen op nummer 1 stond? Wil je dat liedje nog eens voor me zingen? Je staat voor een keuze: blijf je standvastig strijden tot de dood, of werp je de handdoek in de ring? Er is eigenlijk geen keuze, want de ouderdom tast je lichaam aan terwijl de roem je geest al heeft aangevreten. Verdoemd die vrouw die jou toen zo bemoedigend toesprak. Nu herken je de duivel in haar, maar het is al te laat. Er zijn middelen die je het oude, bekende gevoel weer geven. Poedertjes. Of nog een laatste heldenvlucht als superman van een flatgebouw af. Het moet een kortstondig gevoel van macht geven, de wereld die weer op je afkomt.

Nacht. Woelend grijp je naar het potje slaappillen. Sluimering maakt zich van je meester maar de rust heb je nooit meer hervonden. Je wordt weer wakker uit een nachtmerrie: een stadion vol mensen met witte zakdoekjes. La pañolada. Een van de zakdoekjes waait naar je toe, wordt groter en groter, en valt als een parachute over je heen. Handen knopen haar dicht terwijl je geen woord kunt uitbrengen. Onbekenden dragen je weg, komen tot stilstand bij de waterkant. Terwijl je in de verte twaalf klokslagen hoort beland je met een zwaai in het water. Een plons en water dat snel door het laken heen lekt en je neus binnendringt. Geen dood erger dan de verdrinkingsdood, die je doet verstikken in de stille duisternis van de Ganges.

Het is triest om te zien hoe Yuri van Gelder nu publiek ten onder gaat. Bram Bakker laat in het NRC optekenen dat topsporters die niet langer winst opleveren worden weggegooid. Niets zo vergankelijk als succes en de daarmee gepaard gaande bewondering. Als sporter moet je uitkijken dat die zucht naar bewondering niet de belangrijkste drijfveer wordt. Dat geldt natuurlijk niet alleen voor sporters, maar ook voor muzikanten, politici, wetenschappers en ieder ander. Want wat onderscheidt eerzucht eigenlijk van ambitie? Bewondering en aandacht doen bloeien, maar wat als we minder krijgen dan waar we naar streven? De eerzucht neemt, volgens La Bruyere, alle andere hartstochten in zich op en geeft hun een tijdlang de schijn van alle deugden. Bewondering maakt de mens slaaf van haar ambities. Pas daarom op voor complimenten – accepteer ze als uiting van vriendschap, maar wees er niet gevoelig voor, want wat doet de mening van een ander er eigenlijk toe?