Als de moed je in de schoenen zakt… dan kun je ze het beste maar aantrekken, die stoute schoenen.

Nog geen twee weken geleden had ik de hoop bijna opgegeven: een half jaar na de knie-operatie deed wandelen nog pijn. Hoewel de beenspieren weer bijna op kracht waren, leek het kraakbeen zelf niet toe te willen geven. Toch draaide een week later de korte vakantie in Schotland zowaar uit op een wandelvakantie. Nadat ik pijnloos de Ben Nevis had beklommen schoten de ogen vol: dat ik dat ooit weer zou kunnen was een droom voor me geweest. Een droom die ik was vergeten, omdat het onbereikbaar leek. Maar nu dus toch..!

Weer een week later ben ik bij de fysio. Voor het eerst in de revalidatie mag ik op de loopband dribbelen: zeven maal honderd meter in 7km/h. Lachend vertel ik hem dat ik als 13 jarige jongen eens illegaal een dag van de Nijmeegse Vierdaagse meeliep. De ruim vijftig kilometer wist ik in zeven uur af te leggen. Dat ging dus sneller dan nu op de loopband. Toch kan ik die verrekte glimlach niet van mijn gezicht krijgen: deze hardloopbeweging, dit is waar ik naartoe had gewerkt. Anderhalf jaar! Weet je hoe het voelt als je glimlach van je gezicht zich uitstrekt door je keel, hoe het voelt als je hart schaterend ineenkrimpt en het bloed vrolijk door je bloedvaten pompt?

Toch voelt het ook doodnormaal, want hardlopen is zo’n beetje mijn ding. Ik was het wel eens vergeten als ik voor de zoveelste keer op de fiets de Utrechtse Heuvelrug aanviel, één van de weinige rimpels in ons vlakke land. Dat fietsen ging wennen en werd zelfs leuk. Als het lopen voorgoed voorbij zou zijn had ik er vrede mee kunnen hebben. Maar nu is het terug, dat lopen. Onverwacht. Net zoals augustus toch nog de zomer bracht.

Op weg naar huis komt eindelijk de ontlading. Fuck man, dit is het! De komende maanden zullen er vast nog kleine tegenslagen volgen, in een langdurige revalidatie is de stijgende lijn er één met pieken en dalen, maar ik weet nu dat ik op de goede weg ben. Dit is een nieuw begin!