Om kwart voor vier werd ik wakker. Het was al licht en ik dreef in een zee van sluimerend bewustzijn toen de luidkeelse roep van kraanvogels over het meer klonk. Ik sprong overeind en keek uit het raam, maar er hing zulk een dichte mist boven het meer dat ik de vogels niet kon zien. De avond tevoren wel, toen bevond ik me op de onverharde weg die langs de moerassen en het meer naar Särkelä voert en ik stond even uit te hijgen van het hardlopen. Ik hoorde dezelfde roep, een krachtig geluid van jongvolwassen kraanvogels die vastberaden zijn aan een reis van duizenden kilometers te beginnen. Met trage maar krachtige vleugelslagen stegen ze op en vertrokken in zuidelijke richting. Met de roep van de kraanvogel werd de herfst ingeluid. In de middag trokken donkere wolken over de moerassen en de mensen vertelden me dat het gedaan was met de zomer. Komt de zomer werkelijk niet meer terug, vroeg ik bezorgd. Zeker wel, maar niet voor het volgende jaar, zo luidde het antwoord. Vanaf nu worden de dagen korter en over een maand of twee komt de sneeuw. Lapland kent vier seizoenen: lente, zomer, herfst en winter en de seizoenen liegen hier niet. Ik wilde nog wat vragen, maar toen ik om me heen de instemmend knikkende gezichten zag, slikte ik mijn vraag in. In de avond begon het te regenen en vanochtend werd ik wakker van getik tegen het raam.